Wrzos - Wiki

Wrzos

Z Wikipedii

Skocz do: nawigacji, szukaj
Ten artykuł dotyczy rośliny. Zobacz też: miejscowość o tej nazwie oraz polski film o tym tytule .
Wrzos
Systematyka wg Reveala
Domena jądrowce
Królestwo rośliny
Podkrólestwo naczyniowe
Nadgromada nasienne
Gromada okrytonasienne
Klasa Rosopsida
Rząd wrzosowce
Rodzina wrzosowate
Rodzaj wrzos
Gatunek wrzos zwyczajny
Nazwa systematyczna
rodzaj: Calluna Salisb. Trans. Linn. Soc. vi: 317. 1802
gatunek: Calluna vulgaris (L.) Hull
The British Flora ed. 2, 1. 1808
Galeria zdjęć i grafik w Wikimedia Commons

Wrzos zwyczajny, wrzos pospolity (Calluna vulgaris (L.) Hull) – jedyny gatunek (monotypowy) rośliny wieloletniej z rodzaju wrzos (Calluna Salisb.) należącego do rodziny wrzosowatych (Ericaceae Juss.). Występuje w Europie, północnej Azji, północnej Afryce i w Azji Mniejszej. Jest pospolity na terenie całej Polski.

Spis treści

[edytuj] Morfologia

Pokrój
Krzewinka zimozielona, dwupienna,wysoka na 20-80 cm, o gałązkach rozesłanych na ziemi;
Liście
Zimozielone, drobne, kształtu igiełkowatego, ułożone naprzeciwlegle.
Kwiaty
Obupłciowe, drobne, dzwonkowate, różowoliliowe, czterokrotne, zebrane w jednostronnych wielokwiatowych gronach szczytowych. Poszczególne kwiaty otoczone są zielonym, 4-listkowym kieliszkiem.
Owoce
Pękająca 4 komorami torebka zawierająca liczne, bardzo drobne nasiona.

[edytuj] Biologia i ekologia

Rozwój
Bylina, chamefit. Kwitnie od sierpnia do października. Korzenie wrzosu są w symbiozie ze strzępkami grzybni. Grzybnia dostarcza roślinie wodę z solami mineralnymi, w zamian pobierając od niej substancje organiczne.[1] (por. mikoryza).
Siedlisko
Bory sosnowe, polany, zręby leśne. Czasem tworzy duże skupiska, tzw. wrzosowiska. Roślina wybitnie kwasolubna. Porasta suche lasy i torfowiska. Potrafi utworzyć wrzosowiska. W Polsce występuje do wysokości 2000 m. Zimnotrwała krzewinka strefy umiarkowanej i chłodnej.
Fitosocjologia
W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla rzędu (O.) Calluno-Ulicetalia, Ass. Calluno-Sarothamnetum[2].
Znaczenie dla zwierząt
Kwiaty wrzosu odwiedza 8 gatunków pszczolinek, lepiarkowate, porobnice, smukliki i wiele gatunków trzmieli i motyli. Liście zjadają gąsienice 27 gatunków motyli, a także zwińcowate i tasznikowate.[3]

[edytuj] Systematyka

Pozycja w systemie Reveala 

Gromada okrytonasienne (Magnoliophyta Cronquist), podgromada Magnoliophytina Frohne & U. Jensen ex Reveal, klasa Rosopsida Batsch, podklasa ukęślowe (Dilleniidae Takht. ex Reveal & Tahkt.), nadrząd Ericanae Takht., rząd wrzosowce (Ericales Dumort.), podrząd Ericineae Burnett, rodzina wrzosowate (Ericaceae Juss.), plemię Calluneae Klotzsch., rodzaj wrzos (Calluna Salisb.)[4].

[edytuj] Zastosowanie

  • Roślina lecznicza:
    • Surowiec zielarski : ziele (Herba Calunae), kwiaty (Flos Callunae). Surowiec zawiera garbniki, flawonoidy, kwercytynę i mirycetynę, arbutynę, olejki eteryczne, kwasy organiczne, sole mineralane z dużą zawartością krzemionki.
    • Działanie : przeciwzapalne, moczopędne i uspokajające. Stosuje się je przy schorzeniach dróg moczowych, chorobach nerek i przewodu pokarmowego[5]
    • Zbiór i suszenie : w okresie jesiennym ścina się górne części rozkwitających gałązek, a następnie suszy w miejscach przewiewnych i zacienionych. Same kwiaty suszy sie w cienkich warstwach na powietrzu lub w suszarniach w temperaturze około 40 stopni.
  • Roślina miododajna: Miód wrzosowy należy do najlepszych miodów kwiatowych, ma konsystencję galaretowatą i jest trudny do odwirowania z plastrów. Znalazł zastosowanie głównie w leczeniu prostaty. W stanie płynnym ma zabarwienie czerwonobrunatne i konsystencje galaretowatą. Ma też silny aromat i charakterystyczny ostry słodko-gorzki smak . Z jednego ha wrzosowiska pszczoły mogą zebrać nawet 200 kg miodu[1].
  • Roślina ozdobna. Odmiany ozdobne stosuje się w urządzaniu terenów zielonych. Szczególnie nadaje się na obrzeża rabat, do ogrodów skalnych. Jest też doskonałą rośliną okrywową.

Przypisy

  1. ↑ 1,0 1,1 Jakub Mowszowicz: Flora jesienna. Przewodnik do oznaczania dziko rosnących jesiennych pospolitych roślin zielnych. Warszawa: WSiP, 1986, s. 164. ISBN 83-02-00607-6. 
  2. ↑ Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4. 
  3. ↑ Reinhard Witt, Przewodnik. Krzewy, wyd. Multico, Warszawa 1997
  4. ↑ Crescent Bloom: Systematyka rodzaju Calluna (en). The Compleat Botanica. [dostęp 28-12-2008].
  5. ↑ Jindřich Krejča, Jan Macků: Atlas roślin leczniczych. Warszawa: Zakł. Nar. im. Ossolińskich, 1989. ISBN 83-04-03281-3. 

Warning: curl_setopt() [function.curl-setopt]: CURLOPT_FOLLOWLOCATION cannot be activated when in safe_mode or an open_basedir is set in /www/motocykle_www/spam/abc/richFeeds.php on line 59

WTA w Brisbane: Mauresmo rozbiła Ivanovic
Do małej niespodzianki doszło w ćwierćfinale turnieju tenisowego WTA w Brisbane rozgrywanego na twardych kortach.
Ekstraklasa tenisa stołowego kobiet: wygrana mistrza Polski
Mistrz Polski KTS Tarnobrzeg wygrał ze Startem Nadarzyn 3:0 w meczu na szczycie ekstraklasy tenisa stołowego kobiet. Obie drużyny przystępowały do spotkania jako niepokonane w tym sezonie.
WTA w Auckland: Wiesnina lepsza od Wozniacki
Rosjanka Jelena Wiesnina pokonała 6:3, 0:6, 6:3 tenisistkę rozstawioną z numerem drugim - Dunkę Caroline Wozniacki w ćwierćfinale turnieju WTA Tour na twardych kortach w Auckland (z pulą nagród 220 tys. dol.). Kolejną rywalką Wiesniny będzie Brytyjka Anne Keothavong.
Polak za Polaka w szkockim klubie?
Jakub Miszczuk wywarł świetne wrażenie na trenerach Dundee United i ma szanse na podpisanie z klubem kontraktu. Łukasz Załuska może mieć niedługo polskiego następcę w klubie - czytamy w "Przeglądzie Sportowym".
Badanie próbki B potwierdziło doping u Keisse
Wyniki badania próbki B antydopingowych testów przeprowadzonych u belgijskiego kolarza Iljo Keisse dały wynik pozytywny. Próbki pobrano u niego w listopadzie podczas sześciodniówki w Gandawie, a sprawa ujrzała światło dzienne w grudniu po publikacji dziennika "Het Nieuwsblad".
Linki: Strona gwna